Aprendete la Libertad 2.0

To nie pierwszy raz, gdy wysiadam z samolotu ostatnim rękawem lotniska, bardzo jasnego, nowoczesnego, zwykle wypełnionego śródziemnomorskim słońcem. Dookoła mnóstwo kolorowych ludzi niespiesznie przemieszczających się po terminalu. Tu i ówdzie słychać “Hola! Que tal?”, “Por favor, ven aquí, hay un problema con el bano” albo z głośników “señoras y señores pasajeros”, a pod nogami plątają się dzieciaki wrzeszczące “No quierooooo!!”. To duże lotnisko, zanim się dotrze do odbioru bagażu, ten zdąży dotrzeć na piechotę z samolotu. Wsiadasz do zielonego autobusu, który zawiezie Cię na stację renfe, a tam możesz już pójść do zadymionego baru i kupić sobie w cafe solo doble.

Wysiadka z pociągu na Passeig de Gracia, miejscu gdzie w sierpniu zwykle odbywa się największa biba w mieście. I znowu ten zapach, którego nie da się pomylić z żadnym innym – kalmary, słońce, spaliny i morze. Spacer ulicą walencjańską, prosto do hotelu w samym centrum Eixample, zewsząd atakuje Gaudi, platany bez liści i słońce. Z okna hotelu widok na sklep z zieleniną oraz balkon, na którym wygrzewa się kanarek w klatce, spaniel oraz ich pańcia plewiąca kwiatki. Co jakiś czas przejeżdża autobus na gaz. Otwieramy wiśniówkę, to dobry czas, żeby uczcić powrót do Barcelony. Był plan pójść na chupitos a potem na impreze, ale napój owocowy dał mocno popalić, więc zamiast delektować się kuchnią katalońską władzę przejął burgerking… potem było już rano.

Rano w stolicy Katalonii to czas na najbardziej magiczne śniadania, które wryły mi się w mózg od czasu, gdy w 201o roku zamieszkałem tam na trzy tygodnie. Te śniadania składają się z metalowego stolika stojącego na słońcu przed wejściem do lokalnego baru na rogu, podwójnego espresso oraz świeżutkiej, pachnącej bagietki wysmarowanej oliwą, pomidorami i wypełnionej chorizo. Nie ma tam nic smaczniejszego … chyba, że jemy je w cudnym towarzystwie, wtedy jest jeszcze lepiej. No a jeszcze dla uzupełnienia otoczenia wokół stolika: dwie peruwianki, które skończyły pić kawę chyba dwie godziny wcześniej, piesek ze swoją pańcią i chinka, która krząta się między stolikami (kelnerka) i ni w ząb nie rozmawia po hiszpańsku ani katalońsku (*tu chińczycy przejęli w jakiś nieznany mi sposób większość barcelońskich barów).

Barcelona to miasto sklepów, więc można sobie kupić np. dwie pary trampek i koszulkę Można również, a nawet trzeba, chodzić, spacerować, wdychać, czuć, cieszyć się, delektować, deptać stopami, dotykać dłońmi, cieszyć się całą przestrzenią tego miasta. Tak. Następna noc, to następny hotel – tym razem Glories, z drugiej strony miasta, przy Kerfurze i “dziwce”. Pełny wypas, ale jak się wcześnie rezerwuje, to się ma tanio Tym razem na kolację paella w lokalnym barze o nazwie cerveceria de universitat (albo coś takiego) przy … [no kto zgadnie?] … plaza universidad. Nic specjalnego, ot ryż z kiełbaskami lub krewetką i dwiema muszlami, za niecałe 9 euro plus sangria na dzbanki, ale za to prawdziwe, miejscowe. Jest północ, wpadamy do klubu. 6 euro wjazd. na wejściu najbardziej niepożałowany gin z tonikiem, jaki widziałem i piłem – nawet na imprezach firmowych takie się nie zdarzają Jest raczej pusto. Za godzinę jest już masa ludzi. Nossa. Kolorowo. Bardzzzo. Nossa. metro jeździ w sobotę całą noc. na szczęście.

Niedzielny kac jest bezlitosny. Na zewnątrz 25 stopni. Poszukiwanie jedzenia zaniosło niemalże do Sagrada Familia. Plecak jest nie-do-zniesienia-ciężki. Głowa też. Żołądek tym bardziej. Słońce, kawa, kanapka (tym razem z jamon serano) pomagają. Dzisiaj spacery z plecakiem przez cały dzień nie są najlepszym pomysłem. Czas do hotelu. Fioletowe metro do La Pau, potem żółte do Poblenou, potem piętnastominutowy spacer … warto było – moja prośba przy rezerwacji pokoju w hotelu o “Una habitación con la vista del mar” zadziałała. To najbardziej wymarzony widok z okna, jaki mogłem sobie wymyślić – widok na barcelońską plażę.

W niedzielę wszyscy wylegli na plażę, jak długa i szeroka – pełna ludzi. Opalają się, jeżdżą na rowerach, deskorolkach, rolkach, biegają, skaczą, śpiewają, jedzą obiad, stoją w kolejce do restauracji … jest ich wszędzie na maksa pełno. Jedni w kurtkach i czapkach, drudzy w strojach kąpielowych się opalają, inni pływają w piankach na kajtach lub deskach, jeszcze inni uznali, że czas otworzyć sezon na plaży nudystów. Coraz częściej można usłyszeć, nieco zagłuszane przez wiatr, “aqua, cola, fanta, cerveza, bieeer?”. W Starbaksie dostaje kawe w kubku, na którym jest napisane moje imie. Zawsze się zastanawiałem, jak bardzo ciężko musi być hiszpanom z moim imieniem, które jest dla nich tak abstrakcyjne, że potrafią z niego zrobić Pietrik A z kawą można posiedzieć na placu królewskim, na fontannie patrząc, jak rodzinka próbuje wyłowić z wody części puzzle, które tylko jeden mały berbeć wie, jak się tam znalazło, a dwie wielkie brytyjki siedzą na betonie i nic a nic nie jest im zimno, mimo, że słońce już dawno było gdzie indziej. A potem jeszcze kolacja w lokalnym barze, z najbardziej wstrętną lazanią w moim życiu (nawet gorszą od tej co sam kiedyś zrobiłem z Ulą). To cała Barcelona.

Pobudka w okolicach Playa (Nova) Marbella uświadomiła mi, że to już poniedziałek. W skończonej perspektywie trzeba było pojechać na lotnisko, ale zanim to się stało był czas na i na zakupy lokalnych wędlin i oliwek oraz inne przyjemności, typu bagietka z kalmarami (jak Mauricio ). Czas w Katalonii leci szybko ale leniwie jednocześnie. Pozwala się mózgowi rozluźnić, przemieścić trochę w inny wymiar, odnaleźć co zgubione i zostawić co niepotrzebne. Barcelona to miasto kolorów, morza, sztuki, muzyki, jedzenia, a przede wszystkim ludzi, tak różnych i tak podobnych jednocześnie do siebie. Przyjeżdżają tu odnaleźć na nowo siebie, urzeczywistnić swoje marzenia albo je po prostu odkryć. Barcelona to miasto, w którym czuję się niesamowicie dobrze, pod warunkiem, że trzymam się z dala od Rambli, tak jak trzymałem się z dala od głównego szlaku będąc w Machu Picchu.

Buenas noches